Charakterystyka szynszyli

Rodzina szynszylowatych składa się z trzech odmian gryzoni: szynszyli małej, dużej i górskiej. Każda z tych odmian żyje wysoko w górach (głównie w Andach), dodatkowo szynszyla mała hodowana jest na fermach i w domach prywatnych.

Szynszyle są gryzoniami, które żyją w trybie nocnym. W przeciwieństwie do innych osobników tego gatunku żyją długo – nawet do dwudziestu lat w hodowli i około 10 lat na wolności. Szynszyle małe charakteryzuje srebrzyste lub szare, gęste futro. Mają długi ogon (od 8 do 20 centymetrów), ciało długości 20 do 40 centymetrów oraz duże oczy i uszy. Szynszyla duża i górska mają większe ciało od szynszyli małej. Gryzonie z rodziny szynszylowatej poruszają się dzięki czterem kończynom, ale potrafią również skakać dwunożnie. Szynszyle są niezwykle dobrze przystosowane do życia w trudnych warunkach. Dzięki gęstemu futerku, potrafią przeżyć w trudnych warunkach nawet na wysokości 5000 metrów n.p.m.

Walory futra szynszyli zostały szybko docenione przez Indianin Chincha z Chile. Zaczęli wykorzystywać ten cenny materiał do wyrobu ciepłych okryć wierzchnich. Później Hiszpańscy najeźdźcy przejęli ten zwyczaj i zawieźli szynszyle do Europy. Dopiero w 1908 roku gryzonie żyjące w swoim środowisku naturalnym zostały objęte ochroną. Mocno rozwinęły się jednak hodowle szynszyli. Dzięki krzyżówkom udało się pozyskać wiele odmian barwnych zwierząt, między innymi czarną, białą, beżową, fioletową, szafirową w różnych odcieniach. W Polsce pierwsza hodowla szynszyli została założona w 1956 roku.